Home  |  Program  |  Projekti  |  Reči bez diskriminacije  |  Koje su najčešće greške u javnom prostoru kada su OSI u pitanju
Povećaj veličinu slova Vrati na prvobitnu veličinu slova Samnji veličinu slova štampaj štampaj
 

Pošalji prijatelju

Reči bez diskriminacije

10. 12. 2019. Niš

Autor: I.P. Izvor: City radio

Koje su najčešće greške u javnom prostoru kada su OSI u pitanju

Pošto smo ustanovili da diskriminacije OSI u javnom prostoru ima, a u želji da saznamo tačno u kojim sve situacijama se može o njoj govoriti, konsultovali smo izvanredan rad Dr Mime Ružičić Novković o predstavljanju osoba sa invaliditetom u medijskom diskursu Srbije. Ona je na bazi mnogobrojnih izveštaja iz sveta definisala sve situacije u medijima ali i na filmu, pozorištu, gde se zapravo koristi rečnik diskriminacije u kontekstu osoba sa invaliditetom ali je i dala uputstva na koji način to izbegavati. Pa da se zajedno upoznamo sa tim i da na primerima pokušamo da objasnimo.

„Još od šezdesetih godina, onesposobljavane osobe i njihove organizacije ukazuju na vezu koja postoji između onesposobljavajućeg prikazivanja, medija i diskriminacije. Godine 1966. onesposobljeni pisac Pol Hant izrazio je gledište mnogih kada je napisao „Umorni smo od toga da budemo statistika, slučajevi, zadivljujuće hrabri primeri čitavom svetu, predmeti sažaljenja koji podstiču prikupljanje sredstava“ (Hunt 1966).“ Iz ovog pasusa preuzetog iz rada Ružičićeve se jasno vidi suština problema o kome govorimo iz cipela same osobe sa invaliditetom. U tekstu se koristi izraz onesposobljena osoba.

Ovo su najčešće greške koje mediji i filmski odnosno pozorišni autori ali i marketinški agenti prave kada je reč o predstavljanju osoba sa invaliditetom.

Osoba sa invaliditetom  se često prikazuje kao jadna i za žaljenje, kao predmet nasilja,  kao zlokobna i zla, kao deo atmosfere ili kao retkost,  kao „superbogalj“, kao predmet ismevanja, kao svoj najveći i jedini neprijatelj, kao teret, kao seksualno abnormalna.

Za identifikaciju osoba sa invaliditetom u medijima koriste se:

termini: INVALID, RATNI (VOJNI) INVALID, STONOTENISERI INVALIDI;

konstrukcija: OSOBA / OSOBE (DEVOJČICE, DEVOJKE, ŽENE) SA INVALIDITETOM, OSOBE SA AUTIZMOM, OSOBE SA OŠTEĆENJEM SLUHA, STUDENTI SA HENDIKEPOM, MLADI SA SMETNJAMA, MLADI SA SMETNJAMA U RAZVOJU, OSOBA (DECA) SA POSEBNIM POTREBAMA, MALIŠANI S POTEŠKOĆAMA, OSOBE SA ZDRAVSTVENIM POMAGALIMA, GRAĐANI U INVALIDSKIM KOLICIMA (SA BELIM ŠTAPOM, SLUŠNIM APARATOM), OSOBA SA NEKOM INVALIDSKOM SMETNJOM;

imeničke sintagme sa imenicom u funkciji atributa: OSOBE KORISNICI KOLICA, OSOBE (DEVOJČICE, DEVOJKE) U KOLICIMA;

imeničke sintagme sa opisnim pridevom u funkciji atributa: AUTISTIČNO DETE, OBOLELA DECA (za decu sa posledicama cerebralne paralize i drugim urođenim i stečenim oštećenjima), SLEPE I SLABOVIDE OSOBE, SLEPI SUGRAĐANI, INVALIDNE OSOBE, MENTALNO NEDOVOLJNO RAZVIJENE OSOBE, NEPOKRETNI I TEŽE POKRETNI KORISNICI;

poimeničeni pridevi: RANJIVI, HENDIKEPIRANI, OSOBE OMETENE (DECA OMETANA) u RAZVOJU, OMETENI U RAZVOJU, VEZANI ZA KOLICA;

poimeničeni sadašnji particip: SEDEĆI, STOJEĆI;

intergrupni ili profesionalni žargonizmi: PARAPLEGIČARI; KVADRIPLEGIČARI, AMPUTIRCI, EPILEPTIČARI

odnosna rečenica: OSOBA koja boluje od cerebralne paralize (dečje paralize, para i kvadriplegije, mišićne distrofije, hemofilije, multiple skleroze)

U tekstovima se takođe koriste terminologizirane sintagme za predmete ili sredstva za koje se smatra da isključivo pripadaju osobama sa invaliditetom: INVALIDSKA KOLICA, INVALIDSKE NALEPNICE, INVALIDSKE KARTE, INVALIDSKI STANOVI, INVALIDSKE i INVALIDNE ORGANIZACIJE.

U širem smislu osobe sa invaliditetom svrstavaju se među RANJIVE , ili se identifikuju kao OVA RANJIVA KATEGORIJA STANIVNIŠTVA , a osobe kojima je potrebna usluga stanovanja uz podršku kao JEDNA OD NAJRANJIVIJIH KATEGORIJA STANOVNIŠTVA.

Projekat podržalo Ministarstvo kulture i informisanja Republike Srbije.

Komentari (0)

ostavi komentar

Nema komentara.

Ostavi komentar

antiRobotImage

Najčitanije

Najviše komentara